میدانی

من بزرگ شده ام در نداری و بی توجهی

اگر داشته ام ،وانمود کرده اند که مهم نیست .

زندگی ام با نادیده گرفتن و فقدان و فراموش شدن ، غربت و گمنامی عجین شده .

گمانم به این است که این ریتم تا لحظه ی مردن با من هست.

بدون دیده شدن ، بدون هیچ گونه نگاه توجهی از جهان

چون ستاره ای که درخششی کرد و خاموش شد ،خواهم مرد

اما

هیچکدام باعث نشده که یادم برود خداوند حواسش بمن هست.

من وجود دارم و این برایم بسیار عظیم است.