درون گرا ها
به نام خداوند خیلی مهربان
قبلا شاید میتونستم یک درونگرا را تحمل کنم اما الان خیلی سخته.هم برادرها هم زن داداش ها هم بابا هم زنش.هم دوستانم و غالب فامیل
اگر سالها بگذره خبری از آدم نمیگیرند.وقتی هم بهشون سلام میکنم و احوال پرسی،انگار از جونشون میخوان بگذرند.حضوری هم که میری پیششون یا باید با چای ومیوه ای که جلوت می گذارند صحبت کنی یا درودیوار و تماشا کنی.
دریغ از کلمه ای حرف زدن.ادم حالش از پرسیدن بهم میخوره
خوبین؟
بد نیستیم.الحمدلله.چکار میکنید؟هستیم ،ای
خب چه خبرا؟هعی هستیم.
واقعا درونگرا ها تو مغزشون چی میگذره؟
واکنش به اتفاقات خوب وبد چرا مثل اینه که اصلا اتفاقی نیفتاده.
آدم های خسته کننده،کسالت آور و بدون انرژی.
گاهی باخودم میگم برادر و زن داداشم تو خونه چطوری سکوت ممتد و ملال آور و تحمل میکنند؟
هنوز به جوابی نرسیدم.
حالا باز صد رحمت به برادرام.زن داداش ها واقعا شورشو در میارن.
یک زندگی راکد که در حجمی از سکوت به شکل مجسمه ای بدون تحرک در یک جا متوقف شده.
مطمینم همونقدر که من از سکوت اونها حالت تهوع میگیرم اونها هم از پرحرفی و سروصدای شکننده ام تهوع میگیرند.
آواز،جیغ وداد،ریسه های بلند،فرکانس بالای صدا همون چیزاییه که یک درونگرا رو عذاب میده.
البته باید اعتراف کنم زندانی شدن بین یک مشت درونگرای ملال آور،تونسته منو هم آرام کنه.
اما خفه هرگز
دیگه بهشون زنگ نمیزنم چون بجای اینکه انرژی بگیرم خودم تخلیه ی انرژی میشم،ازبس باید حرف بزنم وسوال کنم.
پی نوشت:
قبل ترها فکر میکردم اگه ما توی قبر میتونیم جواب من ربک و من نبیک و من امامک فرشته های نکیرومنکر رو بدیم،پس حتما میتونیم بشینیم بعد از رفتنشون واسه خودمون با ذکر صلوات و لااله الا الله و...ثواب جمع کنیم.پس چرا میگن تاقبل از مرگ فرصت دارید؟
حالا یه نیمچه جوابی دارم برای خودم.ایه ای در قرآن هست که خداوند به زبان و دو تا لب قسم میخوره ولسانا وشفتین.یعنی اینکه تا زبان و لب ها رو دارید از ایجاد ذکر و یاد خدا،غافل نشید چون زمانی میرسه اینا رو ازتون میگیریم.
اون موقع فقط یک نگاه هستی و این اعمالته که حرف میزنند.هرچه که از حرف خوب وبد انباشتی تجسمی از انسان خوب و بد میشن و میان کنارت و بجای تو به فرشتگان نکیرومنکر پاسخ میدن.انگار اونها وکیل تام الاختیارت میشن و تو رو هرطور لازم باشه خوشحال می کنند یا زجر میدن.اونجا بیش از خودت اعمالت هستند که هویت دارند.