یادمه کلاس اول دبیرستان بودم.که مباحث آموزش احکام رو مدرسه به ما متذکر شد.و بدون اینکه برامون کلاس بگذارند.و بالطبع ما خانمها هم نیازمند آموزش احکام مخصوص خودمون هستیم در بحث طهارت ونجاست.

مامانم بخاطر اخلاق خاصی که داشت ،ترجیح می داد مادرم باشه تا دوستم.و هیچ موقع در مورد مسایل شرعی بهم آموزش نمی‌داد.فقط میگفت خودت بنشین توضیح المسایل رو بخون.

یک بار توضیح المسایل رو از کتابخونه ی پدر آوردم پایین و صفحه ای رو باز کردم و دیدم هر چی میخونم متوجه نمیشم.احتیاط مستحب و واجب و اقل و اکثر و...بیشتر گیج شدم و گذاشتم روی طاقچه ی اتاقم.هر روز که بین درسها و رفت و آمدم به مدرسه میومدم داخل اتاق،چشمم بهش می افتاد و غصه ام می‌گرفت.باخودم میگفتم من که این احکام و بلد نیستم.اما باید یاد بگیرم.یک روز می نشینم و از اول تااخر احکامی که نیاز دارم و میخونم.

بعد باز می‌نشستم و غصه می خوردم.باخودم میگفتم الان چی خوبه چی بده؟؟!!کی به من راه و رسم زندگی براساس اطاعت از فرامین الهی رو یاد میده!!؟!و باز چشم میدوختم به کتاب توضیح المسایل و باز غصه می خوردم.

اون موقع نه موبایلی بود نه رفیق جون جونی،نه دختر همسایه ی همسن من،نه دختر بالغتر از خودم تو فامیل!!!

حالا که به اینجا رسیدم ،یکی در درونم میگه افتادنت در این مسیر دین و اندیشه نسبت به فرجام کارها و قوه ی تشخیص بد و خوب ،مرهون اون غصه ها و استرس هاته در دوران ابتدای جوانی.

امام عصر و زمان حضرت حجت علیه السلام می فرمایند:

ان استرشدت أرشدت، و ان طلبت وجدت؛

اگر خواستار رشد و کمال معنوی باشی هدایت می‌شوی، و اگر طلب کنی می‌یابی.

 بحارالأنوار، ج ۵۱، ص۳۳۹

بااین حال هنوز بازهم دلم میخواد بدانم و بدانم وبدانم