حالنامه

بقول انیشتین زمان امری نسبیه.یعنی سازنده ی حس گذر زمان ،عقربه های ساعت نیست.حرکت خورشید و ماه نیست.

بلکه حس حرکت زمان با اعمال ما در هم پیچیده.وقتی زمان رو به زنجیر بکشیم وقتیه که ازش بهترین استفاده رو می بریم اما این وسط خداوند هم دست اندر کاره.

رفیق فابریکم میگه من هر موقع کارها می‌ریزه رو سرم و نمی‌دونم چطور از پس همه شون بر بیام فوری همه چیزو رها میکنم و میرم نماز میخونم.

ساعتی که به یاد خدا هستیم جزو عمر محسوب نمیشه ،فکر غلطیه که بگیم دو ساعت وقتم رفت برای نماز و خواندن دعا و قرآن.

بلکه این اعمال گذر زمان رو مهار میکنند و مثلا اگر دو ساعت برای نماز شب گذاشتید علی الظاهر، مابقی وقت چنان وسیع میشه و کیفیتش بالا می‌ره که تمام کمیت کار انجام میشه بماند ،اضافه هم میارید.

این خاصیت شریک قرار دادن خداوند وسط زمانتونه.

امتحانش الان هم ضرری ندارد. به وقتتون برکت بدید.

پ.ن

دلم برای رفته های بلاگفا تنگ شده.